huwelijksproblemen, Loslaten of vasthouden?

/

Flirten is spannend, daten is leuk, maar vaak willen mensen een huwelijk. Liefde is mooi, vooral in het begin je huwelijk. Alles gaat vanzelf, je vind alles leuk aan elkaar, wilt elkaar elke dag zien, kunt aan niemand of niets anders denken, wilt samen zijn, één worden en het enige wat belangrijk lijkt is je partner.

Maar na deze turbulente weken of maanden, wat dan? Veel controversie bestaat er over wat “de juiste” huwelijk is, natuurlijk zou het kortzichtig zijn als ik ga vertellen wat de ideale huwelijk is. Toch wilde ik wat gedachten delen.

Hechten en één worden met je partner lijkt ideaal, het is het Hollywood sprookje, maar is dat wel zo? Een filosoof, Erich Fromm, en sommige buddhisten kijken hier op een andere manier tegen aan. In Thailand vertelde een monnik mij het volgende..

Deze monnik hield een bloem vast met zijn handpalm naar beneden, en hij riep, dit is hechting. Iets blijft bij je zolang je het vast houdt. Je moet het vast klemmen, verdedigen en je zult bang zijn de bloem te verliezen.

Om de bloem te behouden zul je je best moeten doen. Toen deed hij zijn hand palm open waardoor de bloem op de grond viel. Als je stopt met vastklampen, verlies je de liefde.

Daarna hield hij zijn hand open met de palm omhoog en legde daar de bloem in. De bloem bleef liggen zonder dat daar iets voor nodig was.

Dit is loslaten, iets loslaten en het zal bij je blijven. De bloem, die voor liefde staat, zal vrijwillig bij je blijven, je hoeft het niet vast te klampen.

Één worden is gevaarlijk, dan kun je elkaar alleen nog maar verliezen en wordt huwelijk gevoed door angst en jaloezie. Als je iemand jouw eigendom maakt, dan zal angst je relatie over nemen, en niet liefde.

Erich  noemt dit een symbiotische relatie. Een relatie waarbij je bij elkaar blijft omdat je niet zonder elkaar kunt. Er is wederzijdse afhankelijkheid, dit is niet een relatie die gebaseerd is op liefde, maar op noodzaak en dus in stand blijft vanwege angst.

Volgens hem moet je echte liefde cultiveren, het is lastiger dan een relatie uit angst, omdat je van iemand moet houden, en die toch loslaat. Dit is in het begin misschien eng, maar loslaten betekend niet verlaten. Loslaten betekend vaak dat de liefde vrijer kan vloeien tussen twee mensen, zonder angsten of restricties.

Ook relatie adviseurs zijn het niet allemaal eens over dat het gaat om één worden, elkaar beter begrijpen en meer samen doen. Elkaar loslaten en spannende dingen doen, je eigen terrein behouden en ruimte voor jezelf hebben zijn noodzakelijk voor een krachtige relatie.

Ben jij in een huwelijk die niet helemaal lekker gaat, of beperk je je partner in zijn doen en laten uit jaloezie of angst je partner te verliezen? Bedenk dat dit angst is en kijk naar je handen en stel je voor dat je een bloem of hart vast hebt. Klem je deze vast? Of laat je deze vrij om tot de ontdekking te komen dat liefde blijft als het oprecht is? Gun je partner deze liefde, je houdt toch van hem/haar?

  • Facebook
  • Twitter
  • Google+
  • Linkedin
  • Pinterest

28 Comments

  1. By TIm

    beste allemaal

    Ik ben 34 jaar en 10 jaar getrouwd heb twee kinderen een een lieve vrouw.
    Een paar weken geleden ontmoete ik iemand waar ik(als een blok voor viel) voor mijn werk was ze wou iets aan haar verwarming laten doen wat de wonongbouver niet zou betallen.
    Ik zei dat ik dat wel kon doen en we wisselden ons nr uit.
    Ik kon haar de rest van de dag(en nog steeds niet)niet meer uit mijn hoof zetten.
    Diezelfde avond stuurde ik haar een sms want ze ging een weekje weg ze stuurde me een sms terug waaruit bleek dat ze het leuk vond.
    Tijdens die week heb ik haar dieviverse malen gesmst(wist toen nog niet dat ze een vriend had) en zij stuurde ook terug.
    Toen ze terug was hebben we via skype lang gepraat en ik zei dat ik getrouwd was bla bal bla en zij zei dat ze een relatie had maar niet samenwoonde.
    We hebben toen afgesprokken bij haar om koffie te drinken en het was erg gezellig vond zij ook,er was spanning dat voelde zij ook.
    Ik heb haar nog vaak gesmst en zij terug op een avond daarna dee ik iets doms.
    Ik belde haar toen op en zei: niks zeggen ik wil alleen je stem horen.
    Toen ik op hing dacht ik oops domdomdom.
    Ik belde haar de volgende dag s’morgens op voordat ze naar haar werk ging op en ze zei dat ze een beetje boos was omdat ik haar die avond daarvoor gebelt had .
    Ik zei :waarom dan??
    Zij zei :omdat hij erbij was en ik slecht kan liegen en ik heb erover nagedacht maar ik vind dit stiekeme gedoe het niet waard dus alleen vrienden ok???
    Ik stemde toe en dacht:klote heb ik weer .
    We hebben daaarna nog vaak gesmst en gepraat via Skype.
    Zij had een par drukke weken voor de boeg want haar dochter moest aan haar oog geopereed worden ik heb geduldig gewacht en nog heleboel smsjes gestuurd.
    Om maar ff een heel lang verhaal wat korter te maken, je snapt het al ik was veliefd op haar geworden(en niet zo een beetje ook).
    Ik merkte dat ze een beetje de boot afhield maar het toch ook leuk vond,ik weet bijna zeker dat ze me leuker vind dan ze toegeeft maar ze zichzelf inbescherming neemt.
    Ik kan er echt niet uit mijn gedachten zetten en ik heb ook gemende gevoelens omdat ik een gezin heb.
    Afgelopen vrijdag belde ze me op en zei dat ze me belde omdat ze het hele weekend niet op skype zou zijn en ze zicht dan schuldig voelde tegenover mij. We praatte lang we zijn wat gaan drinken op een terras het was erg gezellig toen we afscheid namen gaf ze me drie zoenen op mijn mond iets wat ik niet verwacht had.
    Svonds zag ik haar weer op skype ze vroeg of ze te vrij was geweest vanwege die zoenen ik zei nee het was leuk ,lief we praaten nog lang na en namen afscheid voor het weekend.
    Wat moet ik nou ik ben helemaal in de war doe niet meer lief tegen mij vrouw en ben afwezig met mijn gedachten.
    Ik wil haar geen pijn doen want ze houdt heel veel van mij.
    Ik ga stoppen want het wordt erg lang

  2. Een beetje rigoureus is ’t wel, maar als ik jou was zou ik hiermee stoppen. Want je zet je eigen huwelijk op ’t spel, (stel dat je vrouw er achterkomt, dan sloop je in 1 keer wat je in 10 jaar hebt opgebouwd). En “verliefd zijn” is nog altijd iets anders dan “houden van”.

    Groeten

    Rocky

  3. By Tim

    ja ik weet het ik weet het.
    Ik heb maar een gedicht geschreven voor haar hier komt het:

    Ik kan uren met je praten.
    Ik kan uren naar je kijken.
    Uren aan je ruiken zou mij niet baten.
    Ik zou uren met mijn hand langs je huid willen strijken.
    Jouw fijne kus deed me goed,
    alles ging sneller mijn de wereld mijn hart mijn bloed.
    Ik blijf je bewonderen zolang je leeft.
    Als jij me belt dan is het of mijn lichaam beeft.
    Diep in mijn hart weet ik wat jij voor mij voelt.
    Ik vind je lief,mooi,leuk,top…..echt waar
    Ik weet dat we alleen vrienden kunnen blijven,
    daarom hoop ik dat mijn liefde voor jouw bekoelt.
    Ik weet dat het goed is ik weet dat het beter is………….
    maar het doet nog veel pijn daar.

  4. By Kanjer

    Aan je eerste tekst kan ik niet zien dat je al dertig bent… jeetje, wat een fouten. Delimma met n “m”, die fout maak ik al sinds groep vijf niet meer. Maar goed, dat ter zijde, je zult wel haast gehad hebben en ik ben natuurlijk de perfectionist die daar ontzettend op let. Als je hier op de site blijft zullen dit soort reacties van mij veel meer op je beeldscherm verschijnen.

    Goed, je probleem is duidelijk zorgwekkender. Zoals al eerder gezegd kun je met de buitenechtelijke relatie maar beter snel stoppen. Wat is nu belangrijker? Je gezin of zo’n scharreltje? Ok, je bent er nu misschien van overtuigd dat jullie voor elkaar gemaakt zijn, maar als dat zo zou zijn, waarom ben je in het verleden dan met je huidige vrouw getrouwd? Precies, toen waren jullie gek op elkaar en waren jullie ervan overtuigd dat jullie voor elkaar gemaakt waren.

    Ik denk dat je even realistisch moet zijn en je hersens moet gaan gebruiken. Het is niet altijd verstandig om je hart te blijven volgen.

    Je gedicht is wel erg mooi trouwens

  5. By Tim

    Ik zie mijn scharrel niet als de perfecte iemand voor mij en ik heb nog helemaal niks gedaan wat niet door de beugel kan vind ik.
    Het is alleen zo naatje dat iemand zo een indruk op je kan maken zoals zij bij mij snapie??
    ik weet ook wel dat dom bezig ben maar ja, ik vind het nogal moeilijk allemaal.
    Mijn vrouwtje verdiendt beter.
    Vandaar dat dileMMa

  6. By Miesel

    Euh .. ik ben nu misschien niet de juiste persoon voor raad te geven. Ik ben ook nog maar negentien en heb niet zoveel ervaring als iemand van 34. Iemand heeft ooit tegen me gezegt: ‘ in een relatie krijg je soms te maken met verleiding van een andere persoon of je krijgt verliefde gevoelens voor iemand anders. Deze dingen gebeuren nu eenmaal, het is enkel een kwestie van hoe met die verliefdheid of verleiding om te gaan. Maar onthou ook dat deze gevoelens ook over kunnen. Een mens is niet gemaakt om monogaam (kdenk toch dat het dat was 😳 😳 ) te zijn.’ Niet iedereen is daar misschien mee akkoord, maar het gebeurd. Daar kan niemand onderuit, het gebeurd hele dagen. Misschien niet iedereen krijgt soms gevoelens voor iemand anders, maar ik denk over het algemeen dat de merendeel wel soms eens in de verleiding komt of verliefde gevoelens voor iemand anders krijgt. Die woorden hebben mij wel tot dieper inzicht laten komen, het is inderdaad zo. Het ene moment kan je misschien smoorverliefd zijn op iemand dat je het massa’s moeilijk hebt om niet in te gaan op de verleiding (of hoe je het ook zegt), maar verknal niet alles voor n enkel moment. Gevoelens kunnen veranderen. Ik zou gewoon afwachten en als je echt zeker weet dat je je leven met die andere vrouw wilt maken dan iets eraan doen. Wat als het toch een overgaande verliefdheid was en je bent er alles mee kwijt .. je vrouw .. je kinderen .. je GEZIN!! Spijt komt altijd te laat, je weet nooit. Ik zou dus gewoon afwachten.

    En sorry dat het hier zo verwarrend is hoor. Ik kan redelijk goed men gevoelens uitdrukken, maar ik ben er gewoon niet zo goed in om het op papier (in dit geval pc-scherm 😉 😉 ) te schrijven.

    Nog veel geluk, welke keuze je ook maakt.

  7. By Tim

    wel schatig dat jullie je zo om mij bekommeren :-O .
    Ik probeer er ook aan te werken en haar te vergeten.
    Ik heb er vandaag twee keer gebeld maar ze nam niet op waarschijnlijk is ze boos ofzo want ze wou niet dat ik haar zou bellen.
    Eigenlijk hoop ik dat ze boos is dat maakt haar vergeten makkelijker vind ik.
    Vanochtend dacht ik dat ik gek werd mijn hoofd bleef maar malen .
    Gelukkig kwam ik bij een aardige klant dus werd ik afgeleid.
    Langzaam word ik sterkker……het gaat me lukken.

    Thx mensen

  8. By Miesel

    Je zei dat je iets miste de laatste jaren. Maar wat bedoel je daar eigenlijk mee, het kan vanalles zijn. Afwisseling, eens iemand anders .. of misschien is je vrouw veranderd en mis je hoe ze vroeger was. In ieder geval, heeft je relatie aub niet op voor iets die van voorbijgaande aard is..

  9. By Tim

    ach verandert, je kent het wel het wordt zo gewoon elke dag verliefd wordt houden van
    Ik heb gewoon niet meer dat gevoel dat ik vroeger had als ik haar zie.
    Misschein hoor dat er wel bij ik weet het niet.
    Maar eeehhm ff vor de goeie orde ik heb die andere dame vandaag gesproken en ik heb gezegd dat ik er moeite nee heb hoe het nu gaat.
    Ik zei dat ik voorloppig geen contact zal zoeken totdat het allemaall een beetje gezakt is en ze zei dat ze het verstandig vond maar ook wel begreep.
    Dus ik was blij dat het pak van mijn hart was en voelde me daarna echt erg blij dat ik het gezegd had.
    Ik hoop dat ik het alleen vol hou want ze is wel eruuuuug leuk enzo.
    Maare ik heb hier veel steun dus dat moet lukken.

  10. By Alexia

    Heykes, ben meisje van 21 jaar, zit met vraagje. Wie heeft het volgende al meegemaakt of wil er iets over zeggen of heeft raad of zo? ‘k Voel me echt rotslecht 🙁

    -Twee jaar geleden was ik verliefd op een jongen, laat ons zeggen A. Die liefde was onmogelijk, onbereikbaar, alles met on- dus. Ik moest hem loslaten en heb daar enorm vanaf gezien, zjin psychologen en dat soort toestanden aan te pas gekomen.

    -Nu, twee jaar later leerde ik een jongen kennen, B. Echt een lieve jongen, ’t klikte meteen. We beginnen onze relatie als in een sprookje, bij mijn familie werd hij met open armen ontvangen. Enfin, ’t ging allemaal heel goed.

    -Nog geen twee weken geleden kreeg ik te horen dat een vriend van me was omgekomen in een auto-ongeluk. I Ik kende die jongen van kleinsaf en was dus helemaal overdonderd. In mijn prille jeugd was ik ooit verliefd op hem geweest, ik moet toen een jaar of twaalf geweest zijn. Enfin, ik dacht er bij mijn vriend wel over te kunnen praten. Maar niets was minder waar. Een hele week heeft hij seksistische opmerkingen zitten geven, over andere onderwerpen begonnen, het zo draaien dat hij het slachtoffertje was enz…Ik heb niet n volledige zin kunnen afzeggen over die verongelukte jongen of over mijn verdriet. Toen het de spuigaten uitliep, heb ik een punt achter onze relatie gezet. Mijn vriend vroeg daarop of ik nog nooit jaloers was geweest en gaf dan ook toe dat hij jaloers was op die verongelukte jongen, of beter gezegd, de aandacht die hij kreeg. Dat bevestigde voor mij enkel dat ik er goed aan gedaan had het uit te maken.

    -IK heb eigenlijk geen seconde afgezien van de breuk tussen mijn vriend en mij. Mijn hoofd zit echtbij die verongelukte vriend en ik heb gewoon niet de energie om aan mijn mislukte relatie te denken. in het weekend ben ik dan bij mijn ex-vriend B langsgegaan. ’t Eerste wat hij deed was huilen omdat hij mij miste. Daarna heeft hij zich van zijn beste kanten laten zien, proberen echt te praten, ook te luisteren, niet alleen over zijn ex te klagen,…’t enige negatieve was dat ‘m mij ineens niet meer in’t station kon komen afhalen, blijkbaar, dus dat ik de weg moest zoeken in een streek die ik helemaal niet kende en bijgevolg meer dan drie uur onderweg ben geweest en stijfbevroren was. Maar da’s nu niet ’t ergste, he. Ik had echt de neiging om hem een tweede kans te geven, maar ik wist dat ik nog bedenktijd nodig had.

    -Vannacht droomde ik dat mijn verongelukte vriend er nog was, dat we samen aan de vijver zaten met nog vrienden, dat alles niet was zoals het leek,…toen ik wakker werd was hij nergens te bespeuren. Het ongeluk is nu twee weken geleden en ik voel me er nog steeds even rot over. Ik voel precies hetzelde als indertijd toen ik A moest loslaten, maar dan dieper, pijnljker en precies helemaal uitvergroot. En ik heb nu het gevoel dat ik niet opnieuw kan beginnen met mijn vriend B, gewoon omdat alle energie in die verongelukte jongen zit, ik kan het niet helpen, maar ik kan alleen aan hem denken. Dit geeft natuurlijk de indruk dat mijn vriend B het recht had om jaloers te zijn, maar toch is het anders. Ik heb gewoon het gevoel dat ik een relatie nu echt niet zou aankunnen ook al toont mijn vriend B zoveel berouw van zijn rot gedrag, ik moet eerst dit verlies verwerken en ik wist niet dat dat zo diep kon zitten, dat het zoveel pijn kon doen.

  11. By Portos

    Ja, wat kan je eraan doen……

    Je vriend voelt zich misschien buitengesloten ofzo door jou gedrag. Ik wil niets goedpraten maar soms zien mensen niet wat ze met hun gedrag anderen aandoen.

    Een goed gesprek kan wellicht helpen, of zet allebei je gevoelens en gedachten op papier en geef dat aan elkaar. Dan kunnen jullie allebei zeggen wat je bedoeld zonder dat de ander erop ingaat!

    Portos

  12. By Robert

    hoi,
    ik ben een man van 32 jaar, en dacht dat ik gelukkig getrouwd was.
    vorig jaar had mijn vrouw al aangegeven dat ze niet meer gelukkig was, en er mee wou stoppen.
    na veel gepraat, en ik hard aan mijn relatie gewerkt had, leek ze weer gelukkig.
    we waren zelfs met kinderen bezig.nu heeft ze sinds een maand weer hetzelfde,
    als vorig jaar, en gaat ze echt weg, voorlopig bij haar ouders wonen.
    ik heb er echt alles voor over, als ik haar weer terug krijg, en haar dat geluksgevoel kan geven.we zijn inmiddels 3.5 jaar getrouwd, en kennen elkaar nu 11 jaar.
    ik ben er zo kapot van,
    wat moet ik doen?

  13. By Joen

    Dat lijkt me ook echt een heel erg nare situatie. Wel een geluk dat je met kinderen bezig was maar ze nog niet hebt. Het lijkt me dat je heel gauw aan je leeftijd denkt en dan afvraagt hoe je dan nog iemand anders gaat vinden en weer zo’n hele weg kan afleggen tot je weer komt waar je nu dacht te zijn. Maar dat kan geen reden zijn om bij elkaar te blijven. Alleen omdat het anders moeilijk wordt. Het leven is geen rechte weg, en als het niet loopt zoals het ‘zou horen te gaan’ dan is daar op zich niets mis mee, zo is het nou eenmaal. Ik geloof persoonlijk niet in opnieuw beginnen met dezelfde persoon. Als ze eenmaal niet meer wilt dan is er geen weg meer terug. Dan kan je het misschien weer even lijmen, maar dat gevoel wat ze nu heeft kan op elk moment weer door iets worden opgeroepen (je doet eens een keer iets fout ofzo) en dan is het weer over. Dat wil je toch niet. Je verdient iemand die zeker weet dat jij geweldig bent, geen twijfelaar, daar heb je toch niets aan.

  14. By Robbert

    waarom ze niet gelukkig is, is eigenlijk niet eens zo heel duidelijk.voor de buitenwereld haar ouders, mijn ouders al onze vrienden,waren wij het gelukkige stelletje, en voor iedereen komt dit als een donderslag bij heldere hemel.
    maar ik ben echt tot alles bereid, om haar weer gelukkig te maken.
    misschien is het omdat zij nog maar 17 jaar was toen we verkering kregen.
    ik wil haar in ieder geval niet kwijt. en je hoort toch wel vaker dat als relaties even een tijdje uit elkaar zijn geweest, en dan bij elkaar komen dat het dan pas echt goed gaat?
    ik hoop alleen zo erg hard dat haar gevoel voor mij terug komt, als ze een tijdje bij haar ouders woont.
    ik weet gewoon niet wat ik moet doen, ik ben echt radeloos.
    wie heeft dit ooit meegemaakt, waar het bij goed gekomen is?
    alvast bedankt voor de goede raad.

  15. By Chay

    Tja, als zij niet duidelijk aangeeft wat haar probleem is dan kun je op dit moment weinig doen.
    Daarnaast, je moet ook samen aan de problemen willen werken. Als haar wil er niet meer is vrees ik dat je niets anders kunt dan je daarbij neerleggen. Je kunt haar alleen heel duidelijk aangeven hoe erg je het vindt en dat jij er voor wil vechten maar dat zij dat dan ook moet willen.

    Ga er daarnaast niet teveel vanuit dat het feit dat zij niet gelukkig is alleen bij jou ligt. Ze heeft zelf ook een aandeel daarin.

    En helaas, bij mij is het niet goedgekomen uiteindelijk. De wil was er wel maar uiteindelijk zijn we er gewoon niet uit kunnen komen.
    Maar ik ken wel stellen waarbij dat het na een moeilijke periode wel goed gekomen is, maar daarbij was van beide kanten ook de wil om er nog voor te vechten. Vaak is dit wel gepaard gegaan met theraptie om elkaar beter te leren begrijpen.

  16. By Dexter

    Geef haar even de tijd, voor haar is het ook niet makkelijk. Als ze na zoveel tijd niet verder wil en ze heeft geen goede reden, dan spelen er misschien een hoop kleinere dingen, waardoor ze “niet lekker in de relatie” zit. Het lijkt me niet dat dit iets is wat je op kan lossen door bijv. je snor eraf te scheren.

    Geef haar wat tijd, laat haar dan weten wat je voor haar voelt en sta open voor haar inbreng. Wat wil ze echt, wat heeft ze echt gemist? Dan moeten jullie er samen achter komen of jullie elkaar dat ook willen en kunnen geven

  17. By Robert

    bedankt,
    dit ben ik ook van plan.
    na hoeveel tijd zou ik weer contact opnemen?
    ik heb er echt alles voor over, en wil haar alles geven, wat ze maar vraagt.als het maar niet te laat is.
    ze is zo belangrijk voor mij.

  18. By Joentje

    De grote tegenstelling is vaak dat alles geven/doen wat ze wil juist niet de goede oplossing is. Vaak helpt het juist veel beter om je op andere dingen te concentreren. Alleen dan kan ze pas zien hoe het is om jouw aandacht te missen, en beslissen of ze dat dan ook echt mist of niet. Als je achter haar aan blijft lopen (geestelijk of ook echt fysiek) gaat ze je alleen maar afduwen.
    Dat het voor jou als donderslag bij heldere hemel kwam betekent trouwens niet dat zij zomaar ineens van gedachten veranderd is. Vrouwen kunnen dat goed verbergen voor mannen, dus waarschijnlijk speelde het wel al langer bij haar zonder dat je daar vanaf wist. Nu is het gewoon zover gekomen (zonder dat er iets veranderde) dat ze het niet meer voor zich kon houden. Niet omdat ze je voor de gek wilde houden maar juist bang was om je teleur te stellen. Haar nu juist nog meer achterna zitten met smeekbeden om terug te komen, en wat je dan moet gaan veranderen aan jezelf, is dus in elk geval geen goed idee volgens mij. Beter juist om haar helemaal met rust te laten, en je aandacht op hele andere dingen/mensen te richten, zoals op jezelf. Als je gelukkig bent met jezelf dan komt dat positief over, ipv je af te vragen wat je moet veranderen aan jezelf. Dikke kans dat daar een deel van het probleem ligt.

    Je moet dus misschien wel veranderen, maar juist niet naar haar wil, maar naar je eigen wil. De vraag wat je moet veranderen moet je dus niet aan haar stellen maar aan jezelf. Wat moet jij veranderen om ZELF gelukkig te zijn? Ongeacht met wie je dat geluk deelt, want geluk kan je alleen delen als je het al hebt. Als je antwoord daarop is dat zij het enige is dat je gelukkig kan maken, dan ontbreekt er iets en zul je echt hard aan jezelf moeten werken. Als je al gelukkig bent met jezelf dan is er niet zoveel aan te doen behalve accepteren dat zij je dan misschien gewoon niet waardeert om wie je bent, dat je gewoon niet echt bij elkaar past.
    Als ze uiteindelijk toch nog van je houdt zal ze zelf wel initiatief nemen om je aandacht weer terug te krijgen.

    Dus ga iets zoeken om je helemaal in uit te leven. Zoals je auto helemaal op pimpen, fanatiek sporten, verdiepen in het boeddisme, een wereldreis maken, een studie volgen, het heelal afzoeken met een sterrekijker, postzegels verzamelen. Het maakt niet uit, als je er maar met volle overtuiging in op kunt gaan.

  19. Mooi gezegd joentje, (he en niet gebruiken voor je onderschrift!).

    Probeer eens na te gaan wat er veranderd is of hoe jij veranderd bent in vergelijking met het begin van jullie relatie. Helemaal hetzelfde kan het niet worden, maar als je bijvoorbeeld heel je leven op haar hebt afgestemd, of zij alles op jou, zijn er dus aardig scheve verhoudingen. Als je weet wat zij aantrekkelijk aan jou vindt/vond ga dan eens na of je die eigenschap nog hebt??

  20. He, waarom nou niet? :confused:

    Probeer eens na te gaan wat er veranderd is of hoe jij veranderd bent in vergelijking met het begin van jullie relatie. Helemaal hetzelfde kan het niet worden, maar als je bijvoorbeeld heel je leven op haar hebt afgestemd, of zij alles op jou, zijn er dus aardig scheve verhoudingen. Als je weet wat zij aantrekkelijk aan jou vindt/vond ga dan eens na of je die eigenschap nog hebt??
    Dat is zo, als je je helemaal aanpast aan de ander dan raakt het uit balans. Dan heeft de ander ook niets meer aan jou want jij hebt niets nieuws toe te voegen aan de ander.

    Maar ik denk dat er maar weinig mannen op aarde zijn die weten wat hun vrouw precies aantrekkelijk vindt aan ze. Ik denk dat er zelfs maar weinig vrouwen zijn die precies weten wat ze aantrekkelijk vinden aan hun man, dus het heeft uberhaubt al geen nut om het te vragen. Je moet je niet aanpassen naar de wensen van een ander, hooguit er rekening mee houden wanneer het je uitkomt. Wie je bent dat moet uit je zelf komen. Als je daar onafhankelijk in bent, je eigen keuzes maakt, en daar gelukkig mee bent, dan wordt je volgens mij vanzelf aantrekkelijk voor vrouwen die van dat geluk van jou willen proeven.

  21. Ik denk inderdaad dat Joentje gelijk heeft (mja een medehageneez moet ik wel gelijk geven 😉 )
    Je bereikt meer met haar met rust laten en je op jezelf storten. Waarschijnlijk kom je er op die manier nog ‘sterker’ uit ook omdat je jezelf weer wat beter leert kennen in zo’n rotsituatie.

    Wel erg vervelend dat ze niet kan aangeven waarom ze bij je weg wil. Zijn haar gevoelens weg voor jou ? Weet ze de rede echt niet ? Of heeft ze misschien stiekum gevoelens voor een ander ? Zou dat kunnen ?
    Ik wil je niet op stang jagen hoor maar mijn ervaring is dat vrouwen daarom weleens de rede van ‘vertrek’ zo lang mogelijk uitstellen.

    Ik wil je in elk geval heel veel sterkte wensen en ik hoop dat er een goede oplossing voor je komt. Maar tot die tijd…doe lekker alles wat je altijd al eens hebt willen doen !

  22. Ik heb het verhaal gelezen, en ik vind het inderdaad een beetje maf dat je vrouw een jaar na je XTC-voorval zegt dat ze je niet meer vertrouwt, en weggaat. Ik weet het natuurlijk niet; maar ik denk dat er meer aan de hand is. Als ik jou was, zou ik haar vragen om een goed gesprek. En tijdens dat gesprek moet jij er gewoon proberen achter te komen wat nu werkelijk de reden is van haar vertrek! Zeg haar dat je bereid bent om nooit meer pillen te slikken (je doet het immers al een jaar niet meer), maar verander niet teveel. Verander alleen de dingen die jij ook redelijk vind.

    Ik denk, als ik je verhaal lees, dat je teveel hoopt dat het goedkomt. Probeer haar stukje bij beetje los te laten, en ga (zoals Joentje zegt) je totaal op iets anders storten. Je hebt vast ergens nog wel een verloren hobby… Spreek wat met vrienden af en probeer weer te leven. Stel dat ze bij jou terug zou komen, en jij zou alles naar haar wens doen, dan maak je jezelf ongelukkig. Je kunt niet je leven lang strijden voor een gedane zaak… Echt niet!

    Een gesprek lijkt me nog wel nodig, omdat ik vind dat jij de echte, totale reden moet weten waarom ze bij je weg is gegaan. Dat lijkt me normaal, als je al zolang bij elkaar bent. Je kunt met haar afspreken dat, als zij jou de echte reden geeft, dat je haar niet meer ‘lastig zult vallen’. En misschien wil je dat ook wel helemaal niet, als je de echte reden weet…

    :confused: Succes!

    Liefs, Carlinnia!

  23. Ik ben getrouwd en heb kinderen, maar ik heb ook een leuke getrouwde man ontmoet. We hebben 2 jaar lang e-mails naar elkaar gestuurd. Hij wilde het wel een stapje verder nemen en gaf me een kus. Ik bedankte voor de eer.
    We emailde nog een tijdje door. Alhoewel we zeer voorzichtige onderwerpen als politiek of over sport spraken, de reden van het contact was duidelijk dat we elkaar zeer goed lagen. Maar ik geloof toch in het huwelijk
    Nu is het bijna 5 maanden geleden dat ik inelkaar zakte. Een enorme depressie. Mijn huwelijk met mijn man was kapot. Ik begreep nu waarom ik tot die ander was aangetrokken. Die andere man (noem hem gemakshalve Charles) is ook in een kapot huwelijk. Oke dus nu zijn we beide met onze eega’s in therapie. Met het doel om onze relatie’s te “redden”.
    We moeten afstand van elkaar houden (wat zeer moeilijk is, terwijl we nooit intiem zijn geweest). Ik mis nu een zeer goede vriend met wie is erg goed over allerlei dagelijkse dingen kon praten.
    Maar het rotste is dat ik echt dol op hem ben. Ik kan echt ronduit zeggen dat voor het eerst in mijn leven ik echt van iemand hou. Er was jaren terug tussen ons zo’n aantrekkingskracht. En ik herinner mij echt een soort van bliksemschicht toen ik hem in het begin aankeek. Magisch. En we konden niet bij elkaar weg blijven. Steeds maar bij elkaar langs gaan om elkaar te zien. Hij raakte mij altijd aan. knuffelde mij. We waren duidelijk erg verliefd op elkaar.

    Na steeds dit gevoel ontkend en onderdrukt te hebben heb ik besloten om in een “afscheidsbrief” hem dit maar eens mede te delen. Hij kwam gelijk langs en vertelde hoezeer hij dat opprijs stelde, hoezeer hij het waardeerde dat ik dat geschreven had. Hij zei dat hij dolgraag er iets op terug wilde zeggen maar dat dat niet kon vanwege de counseling. Nu dat begrijp ik wel.
    Maar ik was zo ziek om hem te zien dat ik het volgende heb gedacht en daar wil ik graag meningen over:
    waarom is het zo slecht als ik met Charles een relatie zou hebben. Waarom mag ik niet egoistisch zijn en soms wat tijd doorbrengen met de man van wie ik hou. Ik kan niet zomaar mijn huwelijk opgeven met 4 kleine kinderen, hij heeft er ook 3, dus realistisch is dat niet. Ook vind ik het niet realistisch dat mijn man mij op alle vlakken tegemoet kan komen. We zijn 2 verschillende individuen en sterke karakters, hij is een goede man maar op het emotionele vlak kan hij niks voor mij doen. Is het dan erg egoistisch om soms met iemand te zijn die je volledig begrijpt. Ik bedoel, we leven in een wereld waar iedereen zegt dat “ontrouw: fout is. Maar waarom? Waarom moet ik aan mijn gevoelens consessies doen omdat het rationeel verwerpelijk is? We zijn veranderd van gevoelspersonen in denkers op het moment dat we beginnen met praten. Ik heb nu ruim 2 jaar lang mijn denken proberen te veranderen, maar niks veranderd mijn gevoel. Voor mij is het onmogelijk om gevoel te rationaliseren. Mag ik dan terwijl ik hard voor mijn gezin werk en aan mijzelf werk dan niet deze gevoelens hebben? We leven maar 1 keer. Ik ga er echt hartstikke aan onderdoor. Er wordt altijd gezegd, je weet het wanneer je de ware tegenkomt. Ik weet het nu. Maar het kan niet. En na al die tijd, waarin ik Charles nooit heb verteld wat ik voor hem voelde is mijn gevoel helemaal niet weggegaan.
    Ik wordt er echt ziek van omdat we niet met elkaar mogen praten en we mogen geen contact met elkaar wat een bullshit.
    Het liefste wil ik hem zeggen…geen commitment, niet tijd van het gezin wegnemen maar alsjeblieft laat mij jouw vriendin zijn. Laat me je beminnen, ik kan mijn handen letterlijk niet van je afhouden. omdat ik je werkelijk waardeer omdat we elkaar emotioneel volledig begrijpen. Laten we elkaar zien soms en het leuk houden, niet praten over de partners, alleen over onszelf en werk etcetera. Laten we soms tijd met elkaar doorbrengen omdat we dit nu allebei nodig hebben.
    Is dat nu werkelijk zo erg slecht?

    Droomt niet iedere man van een vrouw die haar handen niet van hem af kan houden? En ook als ze dan nog leuk is, erg aantrekkelijk en intelligent, moet je dan niet met deze persoon tijd door brengen? Ook Charles is zeer intelligent, grappig en super sexy. Ik voel me alsof ik thuis kom bij hem. Volledig ongecompliceerd. Geen gene, geen behoefte om me anders voor te doen, helemaal mezelf en helemaal op mijn gemak. Voor het eerst in mijn leven weet ik wat ik wil. Voor het eerst in mijn leven zeg ik tegen deze man, ik vind je sensueel etcetra, voor het eerst in mijn leven wil ik hem verleiden. Alles is in mij opengegaan door deze man. En dan mag ik dit niet doen omdat ik getrouwd ben? Met iemand die een narsistische persoonlijkheids disorder heeft. Iemand die mij nooit op enig emotioneel vlak tegemoet zal komen en na 15 jaar mij als vrouw niet heeft weten te ontpoppen. Vertel mij mag ik echt dan niet van dit gevoel en moment genieten?
    Ik wordt er echt moedeloos van. Ik ben benieuwd wat jullie mening is

  24. Tja, waarom kan of mag jij niet tijd doorbrengen met die andere man.

    Het is niet zozeer dat het niet mag of kan.
    Het is dat jij samen met je man een afspraak hebt gemaakt tot een monogame relatie. Door met die andere man iets op te bouwen verbreek je die afspraak.
    Met je huwelijk heb je min of meer aan je man beloofd dat hij de enige is voor je in goede en slechte tijden tot de dood jullie scheidt.
    Dit heb je hem beloofd voor het oog van diverse getuigen en de wet.
    Iets zoeken en ontvangen bij een ander wat je eigenlijk uit je relatie behoort te krijgen, van je man behoort te krijgen, kwets je hem mee.
    Hij gaat er vanuit dat jij hem zal eren en respecteren, net zoals jij verwacht dat hij jou dat doet. Door dit niet te doen ga je een hele hoop ellende op je dak krijgen en een hoop mensen kwetsen. Tja, geloof het of niet, ook jezelf ga je daarmee kwetsen op de langere termijn. De waarheid heeft altijd een vreemde manier om boven te komen drijven hoe goed je het ook probeert te verbergen.

    Ik snap je dillema en ik snap ook je argumenten om je huwelijk niet zomaar op te geven.
    Maar toch wil ik n voor n een andere belichting op jouw argumenten geven:

    Je kinderen
    Ik ben er helemaal voor als je probeert je huwelijk te redden om je kinderen een stabiel thuis te geven. Dat zou ook het beste zijn.
    Maar als je tot de conclusie gaat komen dat jij nooit meer gelukkig gaat worden met je man wat je ook probeert dan worden jouw kinderen daar uiteindelijk ook niet gelukkiger van. Zij pikken deze spanning heel goed op en krijgen hier meer van mee dan je erg in hebt.
    Twee ongelukkige ouders bij elkaar is voor een kind vele malen erger dan twee gelukkige gescheiden ouders, mits je maar wel een gezonde en volwassen omgangsvorm met je ex behoudt voor de kinderen.

    Je man
    Je zegt dat het niet realistisch is te verwachten dat je man je op elk vlak tegemoet kan komen.
    Dat klopt, geen enkel persoon zal je echt volledig en helemaal tegemoet kunnen komen op elk vlak maar….
    Het gaat er op wel vlak hij jouw tekort schiet en hoe belangrijk dat is voor jou.
    Ook al doet je man zijn best en je weet dat het niet ligt aan dat hij niet wil maar het niet kan wil dat nog niet zeggen dat het voor jou alsnog niet een geldige reden kan zijn om te willen scheiden als datgene wat hij jou niet kan geven dermate belangrijk voor jou is om gelukkig in een relatie te kunnen zijn.
    Doorgaan met iets van hem blijven verlangen wat niet binnen zijn vermogen ligt om jou te geven is vele malen erger dan te zeggen dat jullie misschien toch uit elkaar gegroeit zijn en jij jezelf en hem het geluk met een ander gunt die dat wel kan geven en voor hem iemand die wel volwaardig in de relatie kan blijven.

    Om nog verder in te gaan waarom ontrouw nou fout is.
    De ontrouw die jij zou plegen is omdat je niet gelukkig bent in je eigen relatie. Je kunt dan misschien bij die andere man wel iets krijgen waarop je weer kan teren maar uiteindelijk gaat het toch aan je vreten. Ergens ga je meer willen en van je man steeds meer verlangen.
    Je man heeft geen idee waar hij de klepel zoeken moet en jij wordt langzaam opgeslokt omdat je je gevangen voelt zitten in je eigen huwelijk. Je gaat de dingen die je van die ander krijgt op je man reflecteren en hij snapt niet waar dit alles vandaan komt.

    Jullie proberen nu de problemen binnen jullie huwelijk onder ogen te komen en er aan te werken.
    Dit gaat niet lukken als jij die andere man niet uit je hoofd kan zetten. Je staat dan namelijk al niet meer open voor je eigen man en zijn pogingen om je tegemoet te komen, je wilt het continu van die ander.
    Dus de vraag rest mij dan. Hoeveel vertrouwen heb jij zelf nog in je huwelijk en dat je de problemen daarin samen met je man kunt oplossen ?
    Ik heb namelijk niet het idee dat je hier echt voor de volle 100% inzit.
    Je verhaal komt mij meer over als een vrouw die stilletjes loopt weg te kwijnen en zich gevangen voelt in een huwelijk, al de dingen doet die ze in haar ogen verplicht is aan haar man, kinderen en de rest van de omgeving. Beetje in het oog van het kerkvolk leven. In de tussentijd loopt je je eigen gevoel te rationaliseren waarom je niet kan scheiden en niet bij die andere man kan zijn maar tegelijkertijd wil je niets liever.

    Als jij jezelf niet voor de volle 100% kan geven in je huwelijk en het redden daarvan moet je jezelf eens afvragen waar je iemand het meeste zeer mee doet.
    Voor je man de uiterlijke schijn ophouden en hem zijn best laten doen terwijl jij eigenlijk niet meer wil en er geen tot amper resultaat geboekt wordt.
    Of toegeven dat je er niet meer voor wil en kan vechten en liever gaat scheiden.

    Wel wil ik je nog het volgende meegeven betreffende die andere man.
    Nu laat hij je goed voelen. Nu hij jou iets geeft vanuit zijn eigen tekortkomingen bij zijn eigen vrouw terwijl jij zelf ook dingen tekortkomt bij je eigen man die hij weet op te vullen voor je.
    Probeer niet naief te wezen dat dit een logisch gevolg is en niet altijd direct door kan gaan voor “houden van” of “echte verliefdheid”. Je gevoelens zijn wel oprecht maar hoe oprecht kunnen die zijn in deze situatie.
    Ik kan niet zeggen dat je hiermee alleen een vluchtweg zoekt want je pakt wel degelijk je relatieproblemen aan met je man maar vaak is het wel makkelijker om datgene wat je zo hard mist bij je man te laten opvullen door een ander dan hem te vertellen dat hij je tekortschiet.
    Dus let wel op wat werkelijk is en wat niet.
    Voorbeeld: ben je wel echt eerlijk tegen je man over wat jij vindt dat jij tekort komt in de relatie of denk je, nee dat is te kwetsend daar kan hij ook niets aan doen en kom jezelf ondertussen wel aan je trekken bij die andere man.

    • Allereerst iedereen bedankt voor het reageren. Ik waardeer de moeite en tijd die men neemt om hun mening te geven. Ik waardeer een goede discussie.
      Maar als ik nu gauw over dit onderwerp lees in dit blog, dan valt me toch op hoeveel mensen hier mee tobben.
      Ook ik heb met erg veel mensen gesproken en iedereen blijkt zijn of haar verhaal te hebben. Iedereen gaat op een of andere manier door de zelfde fase.
      Misschien moeten we eens daarover praten. Niet over een individu en zijn of haar ervaring. Maar laten we eens praten over het fenomeen zelf.

      Je hebt het over kerkgedrag! En dat is exact wat mij dwars zit. Wie heeft er bepaald dat als je trouwt je je lichaam aan een partner geeft? Uiteindelijk is het al eeuwen heen dat de Bijbel vrouwen als minderwaardig neerzet, of de Thora, of de Koran. Zijn het niet allemaal een klubje mannen geweest die met deze regels zijn gekomen?
      Er zijn culturen en geloven waar mannen met meerdere vrouwen mogen samen zijn. Waar jonge kinderen met elkaar kunnen huwen, etcetera. Maar hier in onze westerse cultuur waar wij zijn opgevoed en opgegroeid zijn we grootgebracht met de waardes dat je maar met 1 man mag zijn.
      Wat nu, de vrouw heeft decennia achterstand met werkervaring, maar we hebben gestudeerd nu, we hebben onze eigen mening, we hebben onze eigen carriere.
      En beter nog, we zijn niet meer afhankelijk van de man, in financieel opzicht, in wetten, met de hele emancipatie en gelijke rechten van de vrouw gaat het niet meer om wie de touwtjes in handen heeft. We zijn gelijken!
      En volgens mij zit daarin de crux. We zijn mondiger geworden, we hebben ook gevoelens en willen ook emotioneel maar ook fysiek tegemoet gekomen worden. Met de emancipatie van de vrouw is een hele nieuwe vrouw ontstaan maar waar is de man gebleven? Er is totaal geen nieuwe man ontstaan. Er is kennelijk bij de man nog steeds het idee, dat mannen geen echte mannen zijn die hun gevoelens tonen. De mannen voelen zich nu ook onzeker met hun lijf en moeten op eens presteren in de slaapkamer. (Ha gelukkig is er voor deze mannen Viagra!)

      Maar serieus, ik heb een goed huwelijk, een man die veel voor zijn gezin doet en groeit iedere dag meer en meer in het emotienele naar zijn kinderen toe. Dat is goed en mooi. Maar ik wil zonder enige verplichting jegens me ook wel eens goed voelen in de rol van verleidster. De rol van echtgenoot en partner, moeder en werknemer, is vervuld, maar de gevoelens als mens, als vrouw blijven nog steeds overeind.
      Ik heb geen licht ontvlambaar hart, het is nimmer gebeurd dat ik me voelde zo als ik me nu voelde, en de enige mensen die zeggen dat het verkeerd is om deze gevoelens te hebben, zijn allen die roepen naar aanleiding van het “kerkgedrag” wat al decennia op ons is ingepraat.

      De tijd is veranderd. Misschien is het boek van Heleeen van Royen “Godin van de jacht” wel heel realistisch. Ga eens naar de film bekijk Kinsey eens. Dat is nog maar 50 jaar geleden dat mensen biks afwisten van sex.
      Misschien is dat dse discussie die we moeten voeren, beste mensen. Niet het verhaal van mij maar de gevoelens die we allemaal hebben. Ook vrouwen willen kennelijk eens sex hebben.
      Ik wil niet nadenken wat er mis is aan mijn huwelijk. Ik wil geen schuld bij mijn man neerleggen en roepen, dit moet meer, dat moet minder. We zullen zeker met het verstrijken der jaren meegroeien met onze tijd maar nu wil ik gewoon dat heerlijke gevoel wat ik heb voor die ene andere man even met hem delen. Geen huwelijken kapot maken, geen moeilijke discussies. Gewoon, fijn lekker even bij elkaar zijn. Zal het een gevoel zijn dat me tijdelijk door een dag, een week een maand heen helpt. Zo wat? Het is er nu, het komt niet dagelijks voor, wat is er dan mis met het overgeven aan dit moment. Gewoon simpelweg genieten van het nu?
      Als wij vrouwen nu eens de bijbel zouden schrijven of de Thora, of de Koran, zouden we dan toestaan dat een vrouw meerdere echtgenoten heeft? Eentje voor het loodgieters werk, eentje voor de kinderen, eentje voor de keuken?
      Dit is dus realiteit anno 2015 Vrouwen willen dus ook in de slaapkamer gelijken rechten.
      Misschien zijn ook wij, net als andere dieren niet monogaam.
      En moeten we eerlijk tegen onze partner kunnen zeggen. Ik hou van je, we hebben het fijn samen, je komt altijd op de eerste plaats maar als ik soms denk dat ik even tijd met een ander door wil brengen, doe ik dat. Geen eindeloze discussies, niet veel uitleg, gewoon genieten van het leven, we leven maar een keer.
      Ik wil graag hier een reactie op.

  25. Ik denk dat je dit niet teveel moet verwijten richting de mannen en/of het emancipatie verhaaltje.

    Ik geloof stellig in het feit dat de mens van nature absoluut niet monogaam is.

    Mijn visie is meer dat huwelijk, het monogaan zijn, geloof en burgerlijk wetboek er zijn zodat wij niet leven als beesten. Elkaar niet zomaar afslaan, afmaken en pakken wat we pakken kunnen als we daar zin in hebben.
    Om een moreel te creren dus.

    Als je iemand van jongs af aan maar regels leert gaat iemand een moreel creren en heel zijn leven is er dan zo’n stemmetje wat af en toe eens op je vingers tikt, je geweten.

    Waar jij het over hebt. Het genieten van een ander ook al zit je in een huwelijk noemen we tegenwoorde “vrije relatie”.
    Ik persoonlijk vind daar helemaal niks mis mee. Ik vind dat dat best moet kunnen mits je partner daar ook mee eens is en het bespreekbaar is.
    De monogame relatie die eigenlijk als vanzelfsprekend het uitgangspunt is van een relatie is mijn inziens echt een afspraak die je samen gemaakt hebt en niet wat je van nature bent.
    Iedereen krijgt weleens lustgevoelens of verliefdheidsgevoelens ook al zit hij/zij in een relatie waar hij/zij best tevreden over is. Er is mijn inziens ook een groot verschil tussen sex en liefde. Liefde gaat gepaard met sex maar sex hoeft niet meteen gepaard te gaan met liefde.
    Ik vind ook dat als je partner een keer iemand tegenkomt waarbij hij/zij fantaseert om sex mee te hebben dat dat helemaal niks hoeft te zeggen over je relatie of dat jij hem/haar iets tekort schiet.

    Maar toch vind ik wel een wezenlijk verschil tussen verlangen naar sex met een ander en iemand die iets emotioneels opvult bij je wat je bij je eigen partner niet vindt. Als dat laatste aan de orde is vind ik wel dat je het moet reflecteren op je eigen relatie.

  26. Iedereen heeft zo z’n eigen definitie van trouw zijn aan elkaar. Dit moet je bepalen met je partner. Heb je een relatie la Heleen van Rooyen, dus een erg vrije relatie, of blijf je elkaar sexueel trouw? De mens is in principe niet monogaam, net zoals alle andere aap-soorten. Bovendien worden mensen tegenwoordig gemiddeld al 80, terwijl vroeger de mensen niet ouder werden dan 40. Dus vroeger was het een stuk makkelijker om een huwelijk te beginnen “tot de dood ons scheidt”. Daarnaast was de vrouw meer onderdrukt en werd er geen rekening gehouden met haar gevoelens. Vreemdgaan was een groot taboe. Ikzelf zie trouwen als een soort bekroning op de relatie. Dat je monogaam/trouw blijft aan 1 persoon, ondanks dat de mens geneigd is om zichzelf zoveel mogelijk “voortteplanten” met verschillende partners. Ikzelf ben passief katholiek, maar niet gelovig en daarom verbind ik aan trouwen geen religieuze betekenis.

    Nog even over de moderne man. De huidige man is wel degelijk veranderd: de meeste mannen die ik ken praten wel over hun gevoelens, zijn niet allemaal onzeker over hun lichaam, zien er verzorgd uit en zijn goed geemancipeerd (helpen goed mee in het huishouden, kunnen koken). Vergeleken met de man van pakweg 50 jaar geleden is er wel degelijk veel veranderd. Da’s de nieuwe man van tegenwoordig! Om te stellen dat alleen vrouwen zijn veranderd tot de nieuwe vrouw is dus voor een klein gedeelte ook te danken aan de begripvolle nieuwe man!

    Tenslotte weet ik niet wat je bedoelt “met gelijke rechten in de slaapkamer”. Zou je dat kunnen toelichten?

  27. Verder wil ik, misschien een beetje off-topic maar ik vind dat hier wel erg makkelijk met woorden gestrooid wordt, je er even op wijzen dat de Koran juist het ‘boek’ is geweest die man en vrouw gelijk heeft gesteld. Ja, op gelijke voet, tot aan de salarisschaal aan toe. En als je ziet wat tegenwoordig hier in Nederland nog verschillen zijn tussen man en vrouw op de werkvloer… schandalig toch?
    De islam is een godsdienst die de vrouw en man gelijke rechten en plichten gegeven heeft. Dat dit soms niet te zien is in islamitisch zeggende landen, of door islamitisch zeggende mensen, heeft niets met de islam te maken maar met de cultuur. Zij laten hun ouderwetse cultuur bovendrijven en stellen die boven de regels van hun religie. Nee sterker nog, zij gaan die regels van de cultuur als regels van hun religie zien. Heel gevaarlijk, en onjuist!

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *